یک مشک تهی به دوش تنـــهامی رفت           تنها به میان خیـــــــل اعدا می رفت

ازبهرطلب نمـــــــودن مشتــــــی آب             تانهرفرات مَهرزهـــــــــرامی رفت

بایــــــادعلی اصـــــــغرشش مـــــاهه            هم سوزلب اکبربُرنــــــــــامی رفت

باعشق سه ســــــــالۀ اباعبـــــــدالله               همپـــــای غبــــاربادصحرامی رفت

خودزادۀ مادری بزرگ است امّـــــا               درراه جنون به ذکرزهرا می رفت

درآتش عشق هردوبالش می سوخت             پروانه صفت بازسراپـــــــامی رفت

ای وااَسَفــــــــــا،دریغ شدمشتی آب             بیهوده مگربه سوی دریـــا می رفت

وقتی هدف تیرجفــــــاشد آن مشک            خون جای سرشک چشم سقا می رفت.

.

.

.







تاريخ : ۱۳٩٠/٩/٧ | ۱:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : DavIn | نظرات ()
.: Weblog Themes By BlackSkin :.